Boşanma İstemine Ağır Kusur İtirazı

Bir eşin boşanmak istemesi, diğer eşin mutlaka boşanmak zorunda olduğu anlamını taşımaz. Türk Medeni Kanunu, evlilik birliğinin sarsılmasına dayanan davada daha az kusurlu eşe belirli koşullarla karşı çıkma imkanı tanır. Bu imkanın etkisi, sadece “boşanmayı kabul etmiyorum” cümlesinden anlaşılamaz. Önce davanın dayandığı olayların kanıtlanması, eşlerin kusur durumunun belirlenmesi ve evliliğin sürdürülmesindeki yararın değerlendirilmesi gerekir. İtirazın kendisi de dürüstlük kuralına uygun kullanılmalıdır.

Davacının kusuru daha ağır olduğunda

TMK 166’nın birinci fıkrası, ortak yaşamın sürdürülmesinin eşlerden beklenemeyecek derecede bozulmasını genel boşanma sebebi olarak kabul eder. İkinci fıkra, bu durumlarda davacının kusuru daha ağırsa davalıya itiraz hakkı verir. Kanun, daha ağır kusurlu eşin mahkemeye başvurmasını yasaklamaz. Bunun yerine, başvurunun kabul edilip edilemeyeceğini diğer eşin konumu ve itirazıyla birlikte düzenler. Bu nedenle dava açan kişinin kendi kusurunu anlatması veya kabul etmesi, boşanma kararını elde etmesi için yeterli dayanak oluşturmaz.

İtirazın değerlendirilmesinde iki eşin kusuru karşılaştırılır. Davacının bazı kusurlu davranışlarının kanıtlanmış olması, onun mutlaka daha ağır kusurlu bulunduğunu göstermez; davalıya yüklenebilen davranışlar da görülür. Eşit kusur kabul edilen durumda, ikinci fıkranın daha ağır kusura bağladığı itiraz imkanı aynı biçimde işletilemez. Bununla birlikte eşit kusur belirlemesi de boşanmanın bütün koşullarını kendiliğinden karşılamaz. Evlilik birliğinin sarsılması ve ortak hayatın sürdürülebilirliği hakkında ayrıca değerlendirme yapılır.

Hukuk Genel Kurulunun resmi içtihat kayıtlarında benimsediği yaklaşım, daha ağır kusurlu eşin dava hakkıyla hüküm elde etme koşullarını ayırır. Genel sebebe dayanan bu incelemede, davalıya yüklenebilen en az bir kusurlu davranışın bulunması aranır. Davacı tamamen kusurlu, davalı ise kusursuzsa, yalnız davacının ayrılma iradesinden hareketle boşanma sonucu kurulamaz. Bu yaklaşım, aynı maddenin anlaşmalı boşanma veya önceki ret kararından sonraki fiili ayrılığa ilişkin ayrı hükümlerinin koşullarını ortadan kaldırmaz.

Bir örnekte, davacının sürekli şiddet uyguladığı, davalının ise belirli bir tartışmada hakaret ettiği kanıtlanmış olsun. Mahkeme bu davranışların bağlamını değerlendirerek davacıyı daha ağır kusurlu bulmuşsa, davalının küçük görülen tek davranışı onun itirazını bütünüyle ortadan kaldırmaz. İtirazın sınırları ayrıca tartışılır. Başka bir dosyada davalıya yöneltilen hakaret iddiası kanıtlanamamışsa, birinci örnekteki kusur dengesi o dosyaya taşınamaz. İki dosyada da şiddet iddiası bulunması, diğer deliller farklıyken aynı hukuki sonucun kurulması için yeterli değildir.

Daha ağır kusur ile tamamen kusur aynı sonuçları taşımaz

Karşılaştırmada davalının daha az da olsa kusuru kabul edilmişse, 166. maddenin ikinci fıkrasındaki itiraz ve onun sınırları tartışılır. Davalıya hiç kusur yüklenemiyorsa, davacının yalnız kendi davranışlarının yarattığı bozulmaya dayanarak hak elde etmesi sorunu öne çıkar. Bu iki olasılığı tek bir “ağır kusurlu eş boşanamaz” cümlesiyle açıklamak eksik kalır. Aynı şekilde ağır kusurlu eşin her durumda boşanabileceğini söylemek de kanunun davalıya tanıdığı korumayı ortadan kaldırır.

Davalının kusursuzluğu, onun hayatı boyunca hiç hata yapmadığı yönünde bir kişilik değerlendirmesi değildir. İnceleme, dava kapsamında ileri sürülmüş ve boşanmaya etkili kabul edilen olaylar içindir. Eşin ailesiyle görüşme biçimi, gelir düzeyi veya boşanmaya karşı çıkması, hukuken kusurlu bir davranışla ilişkilendirilmeden olumsuz etiketlere dönüştürülemez. Dilekçede karşı tarafın kötü bir insan olduğunu anlatmaya çalışmak yerine, evlilik yükümlülüğüne aykırılığı ileri sürülen somut olayların gösterilmesi bu yüzden önemlidir.

İtiraz ne zaman koruma sınırını aşar?

Kanun, daha az kusurlu eşin itirazını mutlak bir engel olarak düzenlememiştir. İtirazın hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olması ve evliliğin devamında davalı ile çocuklar bakımından korunmaya değer yararın kalmaması halinde boşanma kararı verilebilir. Bu koşullar birlikte ele alınır. Sadece eşlerin artık anlaşamadığını söylemek, ikinci fıkradaki incelemenin tamamlandığını göstermez. Davacının boşanmayı çok istemesi de davalının korunan hakkını niçin kötüye kullandığının açıklaması olamaz.

Hakkın kötüye kullanılması, TMK 2’deki dürüstlük kuralıyla bağlantılıdır. İtirazın hangi amaç ve davranışlarla kullanıldığı, dosyada ortaya konan olgulardan anlaşılır. Gerçekte ortak hayatın sürmesini istemediği halde karşı tarafa zarar vermek için evliliği araç olarak tutma iddiası varsa, bu iddia da kanıtla desteklenmelidir. Davacının davalıya “inat ediyor” demesi, tek başına böyle bir sonuca götürmez. Evliliğin devamını istemenin duygusal veya sosyal nedenleri bulunabilir; bunların hukuken korunabilirliği olayın özellikleri içinde tartışılır.

Bir tarafın daha önce barışmayı denemiş olması, uzlaşma görüşmesine katılması veya aile danışmanlığına açık olduğunu bildirmesi, evliliğin sürdürülmesi yönündeki iradesini açıklayabilir. Ancak bu davranışların zamanı ve içeriği önem taşır. Yıllar önceki bir görüşmeyle güncel durumun tamamı açıklanamayacağı gibi, yalnız dava sırasında gönderilen tek bir mesaj da bütün geçmişin karşılığı sayılamaz. Mahkeme, birbirini doğrulayan veya çürüten davranışları değerlendirerek itirazın korunmaya değer amacını araştırır.

Mali hak istemek kötü niyetin kanıtı değildir

Boşanmaya karşı çıkan eşin, mahkeme aksi yönde karar verirse nafaka veya tazminat istemesi anlaşılır bir usul tercihidir. Kişi evliliğin devamını savunurken, bu istem kabul edilmezse doğacak mali sonuçlar için haklarını da koruyabilir. Talep edilen miktarın yüksek bulunması, itirazın mutlaka çıkar sağlamak amacıyla yapıldığını göstermez. İstenen alacağın hukuki koşullarıyla boşanmaya itirazın amacı ayrı incelenir. Dosyanın delilleri görülmeden sırf para talebinden hareketle kötü niyet yüklenmesi, kanundaki değerlendirmeyi daraltır.

Yargıtayın resmi karar kaydında, kusursuz eşin nafaka davası açması ve uğradığı şiddet nedeniyle şikayette bulunması yasal hakların kullanılması olarak değerlendirilmiştir. Bu başvurular, o dosyada boşanmaya itirazın kötüye kullanıldığını göstermemiştir. Buradan çıkarılabilecek sınır, hak arama davranışının kendisini kusur veya baskı aracı saymamaktır. Buna karşılık gerçeğe aykırı isnat, tehdit veya başka bağımsız bir davranış ileri sürülüyorsa, o iddia kendi koşullarıyla araştırılır; hukuka uygun başvuruyla aynı kabul altında ele alınmaz.

Maddi beklentilerle ilgili yazışmalar da bağlamlarıyla okunur. Eşin barınma ve geçim güvencesi istemesiyle, hukuken sahip olmadığı bir menfaati elde edemediği sürece sırf zarar vermek amacıyla karşı çıktığını açıklaması farklı olgulardır. Uzlaşmaya ilişkin bütün konuşmaların dava içi ikrar gibi kullanılması da doğru bir yöntem değildir; HMK 188 sulh görüşmelerindeki ikrarların bağlayıcı olmadığını düzenler. Bir görüşmeden ayrılmış birkaç sözcük üzerinden kişinin gerçek iradesini kesinleştirmek yerine, kullanılabilir delilin kapsamı değerlendirilmelidir.

Korunmaya değer yarar nasıl somutlaşır?

Evliliğin devamında yarar bulunup bulunmadığı değerlendirilirken, davalının ve çocukların durumu görülür. Kanunun çocukları ayrıca anması, her çocuklu evlilikte itirazın mutlaka kabul edileceği sonucunu doğurmaz. Çocukların yalnız nüfus kaydında evli anne babaya sahip olmasının ötesinde, mevcut aile ilişkisinin nasıl sürdüğü ve devamının onların yaşamını nasıl etkileyeceği önemlidir. Sürekli çatışmanın bulunduğu bir düzenle, onarılma imkanı bulunduğu ileri sürülen bir ilişki aynı açıklamayla değerlendirilemez.

Çocuğun korunması, eşlerden birinin boşanmaya karşı çıkışını güçlendirmek için kullanılacak soyut bir gerekçe haline getirilmemelidir. Bakımın sürekliliği, eğitim düzeni ve aile ilişkilerinin niteliği somut bilgilerle ortaya konabilir. Velayet veya kişisel ilişki kararları ise kendi ölçütleriyle alınır. Davalının daha az kusurlu olması, çocuğun velayetinin otomatik olarak ona bırakılmasını gerektirmez. Aynı şekilde boşanmaya itirazın aşılması, ebeveynlik hakkını cezalandırma gerekçesi değildir.

Çocuk bulunmayan bir evlilikte de davalının itiraz hakkı ortadan kalkmaz. Kanun, bu hakkı yalnız anne veya baba olan eşe tanımaz. Davalının korunmaya değer yararı, kendi yaşam ilişkisi ve dosyanın koşulları üzerinden değerlendirilir. Evliliğin süresi, ayrılığın nedenleri, yeniden bir araya gelme çabaları ve eşlerin davranışları açıklamayı besleyebilir. Bunlardan hiçbiri için önceden belirlenmiş bir puan sistemi bulunmaz. Mahkemenin takdiri, delillerle kurduğu bağlantıyı gösteren gerekçeyle denetlenebilir hale gelir.

Davalının boşanmadan sonra karşılaşacağını belirttiği ekonomik güçlükler, korunmaya değer yarar değerlendirmesinde kendi bağlamıyla açıklanabilir. Bununla birlikte mali kayıp ihtimalinden doğrudan evliliğin mutlaka sürmesi gerektiği sonucu çıkarılmaz. Kanunun nafaka ve tazminat gibi ayrı koruma araçları da vardır. Mahkeme, yalnız davalının gelecekte para alabileceğini söyleyerek onun evlilik ilişkisinin devamına yönelik bütün gerekçelerini de göz ardı etmemelidir. Ekonomik ihtiyaçla itirazın kullanılış amacı arasındaki ilişki, somut savunma ve delillerle kurulmalıdır.

Uzun süre ayrı yaşamak, incelemede önem taşıyabilecek bir olgudur; fakat 166. maddenin ikinci fıkrasında itirazı kendiliğinden düşüren sabit bir ayrılık süresi yoktur. Ayrılığın kim tarafından, hangi nedenle ve ne koşullarda sürdürüldüğü de görülür. Şiddetten korunmak için farklı konutta yaşamakla, ilişkiyi tamamen bitirdiğini açıklayıp yalnız karşı tarafı engellemek amacıyla itiraz etmek farklı değerlendirme gerektirebilir. Ayrı adres kaydı, bu nedenlerin tamamını tek başına açıklamaz.

Yakının davranışı eşe hangi bağla yüklenebilir?

Aile büyüğünün müdahalesi, yalnız akrabalık nedeniyle eşin kusuru haline gelmez. Kusur karşılaştırmasında eşin kendi davranışı gösterilmelidir: müdahaleye katılması, onu desteklemesi veya bildiği baskının sürmesi karşısında evlilik yükümlülükleriyle bağdaşmayan tutumu gibi. Bu bağ kurulmadan “ailesinin etkisinde” nitelemesiyle ağır kusur sonucu çıkarılamaz. Yakının söylediği söz, eşin olayı öğrenme zamanı ve sonrasında yaptığı davranışlar ayrı ayrı açıklanmalıdır. O sırada haberdar olmadığı bir konuşma nedeniyle kişiye otomatik sorumluluk yüklemek, karşılaştırmayı kanıtlanmamış varsayıma dayandırır.

Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 2024/792 esas, 2024/8246 karar sayılı dosyasında, aile müdahalesine ve hakarete sessiz kalmanın diğer kanıtlanmış davranışlarla birlikte kusur oluşturduğu hüküm onanmıştır. Buna karşılık aynı dairenin 2023/6969 esas, 2024/5774 karar sayılı dosyasında, taşınmaz bedeline ilişkin aile açıklamaları karşısındaki suskunluk tek başına kusur sayılmamış; ileri sürülen aile etkisini destekleyen kanıt da bulunmadığından ret hükmü korunmuştur. İki karar, susmanın her olayda aynı anlama gelmediğini gösterir.

Bu nedenle eşten bütün yakınlarıyla ilişkisini kesmesini istemek ile evliliği somut müdahaleden koruyacak davranışı beklemek birbirinden ayrılır. Aileden destek almak, güvenlik sebebiyle yardım istemek veya olağan görüşmeleri sürdürmek kendi başına kusur değildir. İtirazın değerlendirilmesinde, üçüncü kişinin eylemi çıkarıldığında eşe ait hangi davranışın kaldığı ve bunun ispatlanıp ispatlanmadığı sorulmalıdır. Başkasının ağır sözünü doğrudan eşin hanesine yazmak, daha ağır kusur karşılaştırmasını hatalı sonuca götürebilir.

Kusur karşılaştırmasına hangi olaylar girebilir?

Ağır kusur itirazının gücü, davalı lehine çok sayıda davranış yazılmasına bağlı değildir. Önce davacının ileri sürdüğü olaylardan hangilerinin gerçekleştiği, bunların davalıya yüklenip yüklenemeyeceği araştırılır. Davalının davacıya yönelttiği olaylar da usulüne uygun şekilde anlatılıp kanıtlanmalıdır. Bir olayın farklı tanıklarca tekrarlanması, onu ayrı ayrı kusurlar haline getirmez. Karşılaştırmanın sayıya indirgenmesi, davranışların ağırlığı ve evliliğin bozulmasına etkisi arasındaki ilişkiyi kaybettirir.

Tanık anlatımlarında olayın bizzat görülüp görülmediği, zaman ve bağlam önem taşır. Aynı tartışmanın yalnız son bölümüne tanık olan kişinin, öncesinde yaşananlar hakkında bilgi sahibi olmaması mümkündür. Yazışmalar veya başka belgeler anlatımı tamamlayabilir; ancak bu belgelerin hukuka uygun elde edilmesi ve dava konusu olayla ilişkisinin kurulması gerekir. Mahkeme, soyut kişilik nitelemelerinden çok somut davranışları esas almalıdır. Karşı tarafın her iddiasına başka bir suçlamayla cevap vermek, açıklanmayan olayların ispat eksikliğini gidermez.

Af veya hoşgörüyle karşılandığı kabul edilen eski olaylar, kusur dengesini değiştirebilir. Bu nedenle yalnız olayın yaşanmış olması değil, sonraki ilişkinin hukuki etkisi de tartışılır. Aynı evde bulunmak, çocuk için görüşmek veya kısa bir iletişim kurmak hakkında her dosyaya uygulanacak otomatik af sonucu çıkarılmamalıdır. Af ve hoşgörünün kusura etkisi değerlendirilirken, hangi davranışın hangi eski olayı kapsadığı belirlenir. Kapsamı anlaşılmayan af iddiası, davalının bütün itirazlarını birden ortadan kaldırmaz.

Yargıtayın 10 Şubat 2026 tarihli, 2025/5957 esas ve 2026/1410 karar sayılı incelemesinde, önceki feragatten sonra devam ettiği kanıtlanmayan sadakatsizlik kusuru erkeğe yüklenmemiştir. Buna rağmen barışmadan sonra sürdüğü kanıtlanan diğer davranışlar nedeniyle erkeğin ağır kusurlu olduğu kabul edilerek karar onanmıştır. Bu örnek, kusur nedenlerinden birinin çıkarılmasının karşılaştırmayı mutlaka tersine çevirmediğini gösterir. Kalan olayların ağırlığı ayrıca değerlendirilir. Dolayısıyla tek bir isnadı çürütmekle yetinilen savunmada, diğer kabul edilmiş olayların sonuca etkisi gözden kaçırılmamalıdır.

Dava açıldıktan sonra yaşanan gelişmelerle önceden yaşanıp sonradan öğrenilen olayların usul konumu da farklıdır. Her yeni dilekçeyle kusur tablosunun sınırsız değiştirilmesi mümkün değildir. Olayın davaya alınması için gereken usul yolu değerlendirilmeden doğrudan daha ağır kusur sonucuna geçilmemelidir. Yeni vakıa ve talep değişikliği hakkındaki kurallar, itirazı desteklemek isteyen taraf için de geçerlidir. Sonradan sunulan bilginin mevcut iddiayı kanıtlamasıyla yeni bir olay eklemesi ayrılır.

Sağlık sorunu veya bakım ihtiyacı da kusur karşılaştırmasında dikkatli değerlendirme gerektirir. Bir eşin hastalığı yüzünden belirli işleri yapamaması ile iradi olarak yükümlülüklerinden kaçınması aynı olgu değildir. İleri sürülen davranışın kişinin koşulları içinde ona yüklenip yüklenemeyeceği araştırılır. Gerektiğinde sağlık belgesi, davranışın nedenini aydınlatabilir; fakat hastalık adı tek başına evlilikte yaşanan bütün olayların açıklaması yapılmaz. Bu incelemenin amacı eşe bir kişilik etiketi vermek değil, boşanmayı etkileyen belirli olayın kusur değerlendirmesindeki yerini saptamaktır.

Hakimin kanaati tarafın kabulünden bağımsızdır

TMK 184, boşanmanın dayandığı olguların ispatında hakimin kanaatini ve delilleri değerlendirme yetkisini korur. Çekişmeli davada bir tarafın kendisini tamamen kusurlu ilan etmesi, mahkemeyi her durumda o nitelemeyle bağlamaz. Eşler gerçekten anlaşmalı boşanma yolunu seçiyorsa 166. maddenin üçüncü fıkrasındaki koşullar ayrıca yerine getirilir. Anlaşmanın bu koşulları karşılamadığı dosyada yalnız iki tarafın da ayrılmak istediğini söylemesiyle kusur incelemesinin bütün gereklilikleri kaldırılmış sayılmaz.

Bu ayrım, tarafların anlaşamadığı mali sonuçlar bulunduğunda daha görünür hale gelir. Eşler boşanma sonucuna yakın oldukları halde olayların sorumluluğu konusunda anlaşamıyor olabilir. Mahkemenin kusur belirlemesi, talep edilen nafaka ve tazminatın koşullarını da etkileyebilir. O yüzden “boşanmayı ikimiz de istiyoruz, kusurun önemi kalmadı” açıklaması bütün talepler için yeterli değildir. TMK 174 ve 175’in kusura bağladığı koşullar ayrıca değerlendirilir; boşanmaya karşı çıkmaktan vazgeçmek, ileri sürülmüş mali talebin de kendiliğinden terk edildiğini göstermez.

Mahkemeden istenen sonuç açık olmalıdır

Davalı, davanın reddini mi yoksa karşı dava kapsamında kendi boşanma talebinin kabulünü mü istediğini anlaşılır biçimde belirtmelidir. Bunların aynı dilekçede bulunması, her talebin hukuki değerlendirmesini gerektirir. Karşılıklı davalarda her eşin ileri sürdüğü olaylar ve istekler kendi usul konumunu korur. Bir eşin diğerinin iddialarını reddetmesi, kendi davasından vazgeçtiği anlamına gelmez. Bununla birlikte kişinin bağımsız olarak boşanma istemesi, evliliğin devamındaki yarara dayanan itiraz değerlendirmesinde göz ardı edilemez.

Ağır kusur itirazı, HMK’da sayılan yetki veya tahkim gibi ilk itirazlarla aynı kurum değildir. Evliliğin sona erdirilmesi talebinin esasına ilişkin etkisi vardır. Yine de bundan, itirazı destekleyen yeni olay ve delillerin her aşamada kuralsız sunulabileceği sonucu çıkarılmaz. Cevap ve delil bildirme süreleri kendi hükümlerine tabidir. İlk dilekçelerde hangi olaylara dayanıldığı, karşı tarafın bunlara cevap verebilmesi ve yargılamanın geldiği aşama birlikte dikkate alınır.

Davanın reddini isteyen eş, geçici nafaka, barınma veya çocukların korunması için talepte bulunabilir. Bu istekler, devam eden yargılama sırasındaki ihtiyaçları karşılamaya yöneliktir. Mahkemenin TMK 169 kapsamında aldığı önlem, nihai kusur dağılımını peşinen belirlemez. Davalıya geçici nafaka verilmesini onun itirazının kabul edileceği güvencesi olarak görmek veya nafaka verilmediği için boşanmaya karşı çıkışının dayanaksız olduğunu varsaymak doğru bir çıkarım olmaz. Her kararın dayandığı hukuki soru farklıdır.

İtiraz hakkında verilen kararın gerekçesi

Mahkeme davacının daha ağır kusurlu olduğunu belirlediği halde boşanma kararı veriyorsa, davalının itirazını neden aşabildiğini açıklamalıdır. İtirazın kötüye kullanıldığı sonucuna hangi davranışlarla ulaşıldığı ve evliliğin devamındaki yararın neden kalmadığı karardan anlaşılmalıdır. Yalnız “evlilik fiilen bitmiştir” veya “birlikte yaşamaları mümkün değildir” demek, davalının somut savunmalarını karşılamayabilir. Gerekçede delil, kabul edilen olay ve hukuki sonuç arasındaki bağ görülebilir olmalıdır.

İtirazın kabulüyle dava reddediliyorsa, hangi iddiaların ispatlanamadığı veya hangi kusur karşılaştırmasının yapıldığı da önem taşır. Kanun yolu başvurusunda yalnız sonuçtan duyulan memnuniyetsizliğin yazılması yerine, hatalı kabul edilen olay ve değerlendirme gösterilir. Bir tanığın anlatımının yanlış aktarılması, ileri sürülmemiş bir olayın kusur sayılması veya itirazın gerekçesiz biçimde kötü niyetli bulunması farklı itiraz nedenleridir. Mahkemenin bunlara vereceği yanıt da dosyanın izin verdiği inceleme sınırı içinde kalır.

Boşanma hükmüne karşı çıkmakla yalnız kusur belirlemesini veya mali sonuçları tartışmak farklı kanun yolu kapsamları yaratabilir. Başvurunun hangi hüküm bölümüne yöneldiği dikkatle belirtilmelidir. Boşanma sonucunu kabul edip yalnız tazminatı tartışan tarafın, sonradan evliliğin sona ermesine de karşı çıktığını söylemesi aynı usul etkisini doğurmayabilir. Süre, başvuru kapsamı ve kesinleşme durumu dosyadan incelenir. Bu aşamada dava boyunca ileri sürülen ağır kusur savunmasının hangi hüküm bakımından sürdürüldüğü belirsiz bırakılmamalıdır.

Ret kararı evliliği gelecekteki her davaya kapatmaz

Bir davada ağır kusur itirazının etkili olması, tarafların bundan sonra hiçbir hukuki yolla boşanamayacağı anlamını taşımaz. Önceki hükmün kapsamı, yeni olaylar ve ileri sürülecek sebebin koşulları yeni başvurunun değerlendirilmesini etkiler. Aynı vakıaları yalnız farklı sözcüklerle yeniden yazmakla, gerçekten yeni bir hukuki dayanak ortaya çıkması ayrılır. Önceki ret kararının gerekçesi bu yüzden saklanmalı ve sonraki davada doğru okunmalıdır.

TMK 166’nın dördüncü fıkrası, reddedilen boşanma davasının kararının kesinleşmesinden sonra bir yıl geçmesi ve ortak hayatın yeniden kurulamaması için ayrı bir düzenleme içerir. Süre 7532 sayılı Kanun’la değiştirilmiştir. Bu yolun koşulları, ikinci fıkradaki ağır kusur itirazıyla aynı inceleme değildir. Ret kararından sonraki fiili ayrılık değerlendirilirken önceki kararın kesinleşmesi ve sonraki yaşam düzeni esas alınır. İlk davadaki kusur durumu ise ilgili mali talepler bakımından farklı bir önem taşımayı sürdürebilir.

Kaynaklar: 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, 2, 4, 6, 166, 169, 174, 175 ve 184. maddelerin ilgili hükümleri; 7532 sayılı Kanun, 13. madde; TMK 166/4 değişikliği; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 27, 116, 188, 190, 194 ve 297. maddelerin ilgili hükümleri; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, genel boşanma sebebinde kusur ve itirazın değerlendirilmesi; Yargıtay, nafaka istemi ve şiddet şikayetinin yasal hakların kullanılması olarak değerlendirilmesi; Yargıtay, 10.02.2026, 2025/5957 E., 2026/1410 K.; Yargıtay 2. HD, E.2024/792, K.2024/8246, 04.11.2024; Yargıtay 2. HD, E.2023/6969, K.2024/5774, 12.09.2024.

Hukuki Uyarı

Bu yazı genel bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır. İçeriğin somut bir uyuşmazlığa uygulanması, olayın özellikleri ile güncel mevzuat ve yargı kararlarının birlikte değerlendirilmesini gerektirir. Yazı, kişiye özel hukuki görüş veya hukuki danışmanlık yerine geçmez.