Çocuğun Yerleşim Yerinin Değiştirilmesi

Yeni bir iş, daha uygun bir konut veya aile desteği, velayet sahibi ebeveynin başka şehre yerleşmesini gerekli kılabilir. Çocuk açısından taşınma; okulun, arkadaş çevresinin, bakım veren kişilerin ve diğer ebeveynle görüşme düzeninin birlikte değişmesi demektir. Hukuki inceleme, yalnız yeni adresin bildirilip bildirilmediğiyle sınırlı kalmaz. Taşınmanın sağlayacağı yararlar ile çocuğun hayatından eksiltecekleri, somut bir yaşam planı üzerinden karşılaştırılır.

Diğer ebeveynin itirazı, her taşınmayı kendiliğinden engelleyen bir yetki sağlamaz. Velayet sahibi olmak da yer değişikliğinin çocuk üzerindeki etkilerini değerlendirme yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. Esas mesele, yetişkinlerin hangi şehirde yaşamak istediğinden hareketle bir kazanan seçmek değil, çocuğun bakımının ve ilişkilerinin yeni koşullarda nasıl sürdürüleceğini belirlemektir.

Adres kaydı, yerleşim yeri ve çocuğun günlük hayatı

Türk Medeni Kanunu’nun 21. maddesi, velayet altındaki çocuğun yasal yerleşim yerini anne ve babasının durumuna bağlar. Ortak yerleşim yeri yoksa çocuğun kendisine bırakıldığı ebeveynin yerleşim yeri esas alınır; diğer haller için çocuğun oturduğu yere ilişkin kural vardır. Bu düzenleme, velayet uyuşmazlığının yalnız nüfus kaydı değiştirilerek çözülebileceğini söylemez. Çocuğun fiilen nerede yaşadığı, kim tarafından bakıldığı ve hangi mahkeme kararının yürürlükte olduğu ayrıca görülmelidir.

Adres bildirimi idari bir işlemdir. Nüfus kaydındaki değişiklik, kişisel ilişki kararının günlerini veya velayetin kime ait olduğunu kendiliğinden değiştirmez. Okul kaydı da aynı nedenle, diğer ebeveynin bütün itirazlarını sona erdiren bir belge olarak kullanılamaz. Buna karşılık adresin güncel tutulması, çocuğa ilişkin hizmetlerin ve resmi işlemlerin yürütülmesi bakımından önemlidir.

Taşınma tartışmalarında bazen kayıt ile gerçek yaşam birbirinden ayrılır. Çocuk okul dönemini büyükanne yanında geçirirken resmi adresi başka şehirdeki ebeveynin yanında bulunabilir. Böyle bir olayda mahkeme, yalnız adres belgesine değil bakımın nasıl sağlandığına bakar. Geçici misafirlik, eğitim için başka yerde bulunma ve kalıcı yerleşme birbirine karıştırılmamalıdır. Taşınmanın başlangıç tarihi ile fiilen gerçekleşip gerçekleşmediği de tarafların taleplerini etkiler.

Velayet kararını okumadan taşınma kararı verilemez

Çocuğun bakımına ve eğitimine ilişkin kararlar velayetin kapsamındadır; TMK 339 bu kararların çocuğun menfaati gözetilerek alınmasını ister. Velayetin bir ebeveyne bırakıldığı durumda onun günlük yaşamı düzenleme yetkisi vardır. Ancak bu yetki, diğer ebeveynle kurulmuş kişisel ilişkiyi ortadan kaldıracak şekilde kullanılamaz. TMK 324, anne ve babaya birbirlerinin çocukla ilişkisini ve çocuğun yetişmesini zedelememe yükümlülüğü getirir.

Ortak velayet söz konusuysa kalıcı yer değişikliğinin, birlikte karar verilmesi gereken alanlara etkisi daha geniş olabilir. Mevcut hükümdeki görev dağılımı, eğitim ve ikamet kararlarıyla ilgili düzenlemeler incelenir. Bir ebeveynin idari işlemi yapabiliyor olması, diğer ebeveynin velayet yetkisini önemsiz hale getirmez. Ortak kararın nasıl alınacağı konusunda uyuşmazlık varsa ortak velayette karar alma kuralları çerçevesinde çözüm aranır.

Boşanma davası sürerken verilmiş geçici karar ile kesinleşmiş velayet hükmü de ayrılmalıdır. Geçici karar yürürlükteyken taraflar buna uymakla yükümlüdür; davanın henüz bitmemiş olması serbestçe yeni bir düzen kurulabileceğini göstermez. Taşınma planı mevcut kararın uygulanmasını etkiliyorsa ilgili mahkemeden yeni koşulların değerlendirilmesi istenebilir. Her şehir değişikliği için aynı isimle açılan, sonucu önceden belli bir izin davası bulunduğu varsayılmamalıdır.

Protokolde taşınmaya ilişkin bir hüküm varsa sözleşmenin tam metni ve mahkemenin bunu nasıl onayladığı önem taşır. Taraflardan birinin kısa süreli ziyaret için verdiği onay, kalıcı yerleşmeye de razı olduğu şeklinde genişletilemez. Tersine, eski bir mutabakatın çocuğun değişen ihtiyaçlarından bağımsız olarak sonsuza kadar aynı kalacağı da söylenemez. Çocuğun yararıyla ilgili düzenlemeler, yeni olgular karşısında yargısal incelemeye konu olabilir.

Yeni şehirde kurulacak hayatın somut karşılığı

“Daha iyi yaşayacağız” açıklaması, taşınma planını değerlendirmek için fazla geneldir. İşin nerede olduğu, çalışma saatleri, konutun koşulları ve çocuk okuldan döndüğünde kimin yanında kalacağı gösterilebilir. Gelir artışı yararlı olabilir; buna eşlik eden uzun çalışma saatleri bakım desteği ihtiyacını artırabilir. Mahkemenin karşılaştırması, yalnız maaş tutarı üzerinden yapılmamalıdır.

Mevcut şehirde kalmanın gerçek maliyeti de hesaba katılır. Süresi sona eren kira ilişkisi, iş kaybı veya bakım desteğinin bitmesi, eski düzenin sürdürülemeyeceğini gösterebilir. Sadece çocuğun alıştığı yerde bulunması gerekçesiyle, artık karşılanamayan konut ve bakım giderleri yok sayılmaz. Taşınmaya itiraz eden ebeveyn daha iyi bir seçenek sunduğunu söylüyorsa, bu seçeneğin nasıl işleyeceğini kendisi de açıklamalıdır.

Birden fazla çocuk varsa kardeşlerin günlük ilişkisi de değişebilir. Aynı evde yaşamış çocukların farklı şehirlerde kalması, okul veya bakım bakımından kolay görünen bir çözümün duygusal maliyetini artırabilir. Bunun değerlendirilmesinde her çocuğun yaşı ve ihtiyaçları ayrı görülür. Kardeşlerin aynı yerde bulunması önemli olmakla birlikte, çocuklardan birinin özel sağlık veya eğitim ihtiyacı göz ardı edilerek tek tip plan kurulamaz. Ayrı yaşama öneriliyorsa kardeş ilişkisinin nasıl korunacağı da açıklanmalıdır.

Okul değişikliği hangi kayıtlardan anlaşılır?

Çocuğun sınıfı, devam durumu, özel eğitim ihtiyacı ve yeni okulun sunduğu imkanlar karşılaştırılır. Sınava hazırlanan bir çocukla henüz okul öncesi dönemde bulunan çocuğun gereksinimleri farklıdır. Dönem ortasında taşınma zorunluluğu varsa kayıt geçişinin nasıl yapılacağı, ders eksiklerinin nasıl giderileceği ve ulaşım süresi anlatılabilir. Bir okulun daha pahalı olması, çocuğun orada mutlaka daha iyi gelişeceğini kanıtlamaz.

Öğretmen gözlemleri, rehberlik kayıtları ve devamsızlık bilgileri, taşınmadan önceki düzenin gerçek durumunu gösterebilir. Ebeveynler arasındaki anlaşmazlık nedeniyle çocuğu okula göndermemek veya eğitim bilgilerini saklamak ise değerlendirmeyi güçleştirir. Çocuğun eğitimini korumak için istenen önlem, yetişkinlerin birbirlerine yönelik kusur iddialarından ayrılarak anlatılmalıdır. Hangi ders, destek veya devam sorununun çözülmesi gerektiği açıkça belirtilir.

Taşınmanın zamanlaması üzerinde uzlaşılabilecek alan bulunabilir. İşe başlangıç tarihi değişmese bile çocuğun dönem sonuna kadar mevcut okulunda kalmasının güvenilir bir bakım düzeniyle mümkün olup olmadığı incelenebilir. Böyle bir geçiş, çocuğu belirsiz süreyle yakınların yanında bırakmaya dönüşmemelidir. Tarih, bakım sorumluluğu ve diğer ebeveynle temas açıklandığında mahkeme geçişin yararını değerlendirebilir. Geçici çözümün daha sonra kendiliğinden kalıcı hale geleceği varsayımıyla hareket edilmesi yeni uyuşmazlık yaratabilir.

Aile desteği vaat olmaktan çıkmalıdır

Yeni şehirde yaşayan yakınların bakım desteği sunması yararlı olabilir. Bununla birlikte kimin hangi günlerde yardım edeceği, o kişinin sağlık ve çalışma koşulları ile çocukla önceki ilişkisi incelenir. Sadece “ailem yanımda” demekle tam zamanlı bakım planı ortaya çıkmaz. Çocuğun bakımının tamamen üçüncü kişilere bırakılacağı bir model ile ebeveynin sorumluluğunu destekleyen yardım arasında fark vardır.

Çocuğun devam eden tedavisi veya düzenli aldığı destek hizmeti varsa yeni yerde bunlara erişim araştırılır. Randevu, ulaşım ve bakımın sürekliliği birlikte ele alınır. Sağlık bilgileri yalnız uyuşmazlıkla ilgili ölçüde sunulmalı, çocuğun mahremiyeti korunmalıdır. Diğer ebeveynin yardım sunabilecek olması da değerlidir; ancak geçmişte fiilen yerine getirilmeyen bir bakım vaadi, gerçekleşmiş ve sürdürülebilir desteğe eşit ağırlıkta kabul edilemez.

Mesafe arttığında görüşme düzeni nasıl yaşatılır?

Aynı şehirde haftalık yürüyebilen bir görüşme planı, şehirler arasında çocuk için sürekli yolculuk anlamına gelebilir. Yolun yalnız kilometresi değil, kapıdan kapıya süresi değerlendirilmelidir. Aktarmalar, araç beklemeleri, çocuğun tek başına seyahat edip edemeyeceği ve okul dönüşündeki yorgunluğu önem taşır. Kağıt üzerinde eşit görünen süreler, yolculuk çıkarıldığında çok farklı bir ilişki imkanı bırakabilir.

Yeni plan hazırlanırken çocuğun diğer ebeveynle anlamlı zaman geçirmesi korunur. Daha uzun tatil dönemleri, uygun hafta sonları ve düzenli iletişim seçenekleri çocuğun yaşına göre birlikte düşünülebilir. Her uzak mesafe uyuşmazlığına tek bir takvim uymaz. Küçük çocuğun uzun ayrılığa uyumu, büyük çocuğun okul yükü ve kardeşleriyle ilişkisi farklı ağırlık taşıyabilir.

Telefon veya görüntülü görüşme, günlük bağı destekleyebilir. Bu imkanın bulunması, güvenli ve mümkün olan yüz yüze görüşmelerin bütünüyle gereksiz hale geldiğini göstermez. Çocuğun ders, uyku ve dinlenme saatleriyle uyumlu bir iletişim planı gerekir. Görüşmelerin sürekli ebeveynler arasındaki tartışmaya dönüştürülmesi veya çocuktan bulunduğu ev hakkında bilgi toplamak için kullanılması, ilişkinin amacına zarar verir.

Ulaşım giderleri konuşulmadığında, görünüşte mümkün olan plan ekonomik sebeplerle işlemez hale gelebilir. Biletin kim tarafından alınacağı, refakatin nasıl sağlanacağı, teslim ve geri dönüş noktaları belirlenmelidir. Taşınan tarafın her olayda bütün giderleri üstleneceği şeklinde otomatik bir kural kurulamaz. Tarafların imkanları, taşınmanın sebebi ve çocuğun yararı somut çözümde birlikte dikkate alınır.

Hava koşulları, sefer iptali veya çocuğun hastalığı gibi olaylarda nasıl haberleşileceği de öngörülebilir. Her aksama, diğer ebeveynin ilişkiyi engellediği iddiasına dönüştürülmemelidir. Olayı gösteren kayıtlar ve zamanında yapılan bildirim, tarafların çözüm bulmasını kolaylaştırır. Kaçırılan görüşmenin telafisi gerekiyorsa bunun çocuk için uygun başka bir zamanda yapılması tartışılabilir; bu ihtiyaç, mahkeme hükmünü tek taraflı olarak genişletme veya sonraki görüşmeyi engelleme hakkı vermez.

Örneğin cuma akşamı okul çıkışından sonra yapılacak uzun bir yolculuk, çocuk için cumartesinin önemli bölümünü dinlenmeyle geçirme sonucunu doğurabilir. Pazar akşamı dönüşte yaşanan gecikme de pazartesi devamını etkileyebilir. Bu senaryoda yalnız görüşme günlerini korumakta ısrar etmek yerine, daha az yolculukla daha nitelikli zaman sağlayan seçenekler karşılaştırılabilir. Kararı verecek mahkemenin ulaşım koşullarını görmesi için soyut mesafe beyanından daha ayrıntılı bilgi gerekir.

Yürürlükteki kişisel ilişki kararı, taşınmayla kendiliğinden değişmez. Tarafların uzlaşması çocuğun hayatını kolaylaştırabilir; devam eden uyuşmazlıkta ise yeni koşullara uygun karar istenmelidir. Kişisel ilişki kararının değiştirilmesi talebi, taşınmanın hangi gün ve saatleri işlemez hale getirdiğini açıklamalıdır. Genel bir “uzakta yaşıyoruz” ifadesi, yeni hükmün içeriğini belirlemeye yetmez.

Çocuğun görüşü bir tercih yarışına çevrilmemelidir

TMK 339, önemli konularda çocuğun düşüncesinin olgunluğu ölçüsünde dikkate alınmasını öngörür. Taşınma konusunda çocuk; arkadaşlarını, okulunu, kardeşlerini veya günlük bakımını kaybetmekten endişe edebilir. Bu nedenlerin anlaşılması, yalnız hangi ebeveyni seçtiğinin sorulmasından daha aydınlatıcıdır. Çocuğun söylediği her cümle yetişkinlerden biri lehine puan olarak kullanılmamalıdır.

Görüşün özgür biçimde oluşup oluşmadığı ve çocuğun kararın sonuçlarını ne ölçüde kavradığı incelenir. Yeni şehirde bir oda veya daha fazla hediye vaadi, yaşam planının bütününü yansıtmayabilir. Öte yandan çocuğun mevcut çevresinden ayrılmak istememesi de önemsiz bir kapris olarak görülemez. Mahkeme, yaş ve olgunluğa uygun yöntemlerle görüş alarak diğer verilerle birlikte değerlendirme yapar.

Uzman incelemesinin yalnız eski evin koşullarına dayanması, henüz görülmemiş yeni yaşam hakkında yeterli bilgi sağlamayabilir. Yeni evin ve bakım planının araştırılması, mevcut raporun hangi tarihte hazırlandığı ve taşınma sonrasında değişen koşulların rapora yansıyıp yansımadığı önemlidir. Uzman görüşü karara yardımcı olur; hukuki değerlendirme sorumluluğu mahkemede kalır.

Taşınmadan hemen sonra görülen isteksizlik ile uzun süre devam eden uyum güçlüğü aynı biçimde yorumlanmaz. Çocuğun değerlendirme sırasında yaşadığı belirsizlik, ebeveyn çatışmasının yoğunluğu ve yeni çevrede geçirdiği süre önemlidir. Bir ebeveynin seçtiği birkaç mesajı bütün yaşamın özeti saymak yerine, okul ve bakım çevresinden edinilen bilgilerle daha dengeli bir görünüm oluşturulur. Çocuğun yetişkinleri üzmemek için farklı kişilere farklı şeyler söyleyebileceği de dikkatle ele alınır.

Ebeveynin rapora itirazı varsa, raporun sonucu hoşuna gitmediğini söylemek yerine eksik kalan bilgiyi göstermesi gerekir. Ulaşım süresinin yanlış hesaplanması, yeni okulun hiç araştırılmaması veya bakım vereceği söylenen kişinin dinlenmemesi buna örnek olabilir. Çocuğu tekrar tekrar görüşmeye götürmek yerine hangi eksikliğin hangi yöntemle giderileceği belirlenmelidir. İncelemenin kendisi de çocuğun yükünü gereksiz yere artırmamalıdır.

Taşınmaya karşı başvuruda istenecek önlem

TMK 183, ebeveynin başka yere gitmesi gibi yeni olguların gerekli kıldığı önlemlerin alınmasını sağlar. Bu hüküm, her yer değişikliğinde velayetin mutlaka değişeceğini söylemez. Kişisel ilişkinin uyarlanması, geçici düzenleme veya çocuğun somut bir ihtiyacını koruyan önlem yeterli olabilir. Daha ağır bir müdahalenin neden gerekli olduğu, çocuğun mevcut ve gelecekteki koşulları karşılaştırılarak açıklanmalıdır.

Taşınma henüz gerçekleşmediyse planın ciddiyeti ile yakınlığı gösterilebilir. İş sözleşmesi, konut hazırlığı ve okul işlemleri, söylentiyle somut planı ayırmaya yardım eder. Çocuk zaten taşınmışsa mahkemenin güncel şartları öğrenmesi gerekir. Önceki şehir hakkında hazırlanmış eski raporu tekrar etmek, çocuğun bugün nerede ve nasıl yaşadığını açıklamaz.

İstenen geçici önlemde kapsam ve süre belirgin olmalıdır. Çocuğun eğitim dönemini güvenceye almak için yapılan talep ile ebeveynin kendi yerleşme özgürlüğünü bütünüyle sınırlayan talep aynı ağırlıkta değildir. Mahkeme çocuğun korunması için gerekli olanla sınırlı, gerekçeli bir değerlendirme yapmalıdır. Diğer ebeveynin sırf taşınmaya karşı çıkması veya taşınacak ebeveynin her itirazı baskı sayması somut incelemenin yerini tutmaz.

Boşanma sürüyorsa çocukla ilgili geçici düzenlemenin yapıldığı dosya, boşanma tamamlanmışsa değişen koşullara ilişkin uygun başvuru yolu değerlendirilir. Kişisel ilişki düzenlemelerinde TMK 326’nın çocuğun oturduğu yer mahkemesine ilişkin yetki kuralı da vardır; boşanma ve birliğin korunmasına ait kurallar saklıdır. Bu kuraldan bütün velayet talepleri için sınırsız mahkeme seçimi yapılabileceği sonucu çıkarılamaz.

Mahkemeden karar beklenirken çocuğu gizlemek veya yürürlükteki görüşme düzenini tek taraflı durdurmak uyuşmazlığı ağırlaştırabilir. Taşınmaya itiraz eden ebeveyn de çocuğu kendi yanında alıkoyarak karşılık veremez. Somut bir güvenlik tehlikesi varsa yetkili makamlardan koruma istenir. Riskin varlığı, çocuğun güvenliği gözetilerek ve gerekli gizlilik korunarak mahkemeye sunulmalıdır; tehlike iddiası sıradan adres anlaşmazlığının içinde kaybolmamalıdır.

Geçici yurt dışı seyahati ile kalıcı yerleşme arasındaki sınır

Çocuğun tatil için başka ülkeye götürülmesiyle orada yeni bir yaşam kurulması aynı karar değildir. Yolculuğun süresi, dönüş planı, okul devamı ve kişisel ilişki takvimi birlikte görülmelidir. Kısa ziyaret için verilen muvafakat kalıcı taşınmaya sınırsız izin sayılmaz. Pasaport başvurusundaki temsil belgesi, gidilecek ülkenin giriş koşulları ve ebeveynler arasındaki velayet yetkisi de ayrı sorulardır; bir işlemde istenen belge diğer bütün uyuşmazlıkları çözmez.

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, 20 Kasım 2025 tarihli, 2025/5404 esas ve 2025/9980 karar sayılı incelemesinde, velayeti annede bulunan çocukların kişisel ilişki günlerine denk gelen yurt dışı çıkışlarının babanın rızasına bağlanmasını isteyen davayı ele almıştır. Daire, kişisel ilişkinin korunmasına ilişkin mevcut yolları belirtmiş; talebin anne ve çocukların seyahat özgürlüğü ile velayetin kullanılmasını sınırlayacağını açıklamıştır. Genel izin şartı koyan hüküm bozulmuş, davanın hukuki yarar yokluğundan usulden reddi gerektiği belirtilmiştir.

Bu karar, kişisel ilişki günlerinin seyahat gerekçesiyle serbestçe ihlal edilebileceği anlamına gelmez. Ayrıca somut bir alıkoyma tehlikesi ile sıradan tatil itirazı eş tutulamaz. Geri dönmeme yönündeki açıklamalar, tek yönlü ve okul düzenini belirsizleştiren planlar veya mevcut hükme aykırılık iddiası varsa, ilgili olgulara dayanan uygun koruma talebi değerlendirilir. İstenen önlem çocuğun yararıyla ilişkilendirilmeli; süresi ve kapsamı somut tehlikeyi aşmamalıdır. Her yolculuğu diğer ebeveynin iznine bağlayan genel bir veto, bu incelemenin yerine geçmez.

Kararın uygulanabilirliği ve taşınma sonrası izleme

Anayasa Mahkemesinin Emrah Yatan kararında, başka ülkeye yerleşen çocukla kişisel ilişkiye dair taleplerin yeterli gerekçeyle karşılanmaması ve etkili bir düzen kurulmaması ihlal sebebi olmuştur. Karar, her taşınmayı yasaklayan bir hüküm içermez. Mesafe değiştiğinde mahkemenin ilişkinin gerçekten sürdürülebilir olup olmadığını araştırması gerektiğini gösterir. Yalnız geçmişteki iki tatil dönemini belirlemek, gelecekteki düzenli temas ihtiyacını karşılamamıştır.

M.Ö. kararında ise yıllarca görüşmenin engellenmesi, eğitim ve bakım ihmali ile çocuğa yönelik ciddi riskler birlikte değerlendirilmiş; aile hayatına saygı hakkının ihlal edilmediğine karar verilmiştir. Olay yalnız şehir değiştirmekten ibaret değildir. Bu ayrım, her taşınmayı çocuğu kaçırma olarak nitelendirmekten de, kalıcı engellemeyi sıradan bir adres tercihi saymaktan da kaçınmayı gerektirir.

Yeni düzenin işlemesi, başlangıçta öngörülen koşulların gerçekleşmesine bağlıdır. Bakım verecek yakının artık yardım edememesi, ulaşım imkanının değişmesi veya çocuğun okulda belirgin güçlük yaşaması yeni değerlendirme gerektirebilir. Her uyum sorunu hemen eski düzene dönülmesini zorunlu kılmaz. Sorunun süresi, ağırlığı ve daha sınırlı bir düzenlemeyle giderilip giderilemeyeceği araştırılır.

Bu incelemede önceki karara dayanak olan koşullarla bugünkü koşullar karşılaştırılır. Taşınma öncesinde yakın bir tarihte açılacağı söylenen okulun açılmaması veya düzenli bakım vaat eden kişinin başka yere gitmesi, planın önemli unsurunu değiştirebilir. Buna karşılık küçük bir ulaşım gecikmesi aynı ağırlıkta değildir. Yeni başvurunun neden gerektiğini anlatan kişi, gerçekleşmeyen vaat ile geçici aksaklığı ayırmalı ve çocuğun hangi ihtiyacının artık karşılanmadığını göstermelidir.

Çocuğun hayatındaki istikrar, adresin hiçbir zaman değişmemesiyle eş tutulamaz. İstikrar; güvenilir bakım, kesintiye uğramayan eğitim, güvenli ilişkiler ve anlaşılabilir bir günlük düzenle sağlanır. Taşınma kararı bu unsurları birlikte koruyabildiği ölçüde çocuğun yararına hizmet eder. Mahkeme kararının hangi okul dönemine, ulaşım imkanına ve bakım planına dayandığının bilinmesi, sonraki değişikliklerin de çocuğu yeniden bir ebeveyn çatışmasının ortasına koymadan ele alınmasını kolaylaştırır.

Kaynaklar: 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, 21, 183, 323, 324/1, 326, 336 ve 339. maddeler; Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü, Adres Hizmetleri Sıkça Sorulan Sorular; Anayasa Mahkemesi, Emrah Yatan, B. No: 2021/34010, 19.12.2023, özellikle 14–18. paragraflar; Anayasa Mahkemesi, M.Ö., B. No: 2019/36657, 19.10.2023, özellikle 21–28. paragraflar; Yargıtay 2. HD, 20.11.2025, E.2025/5404, K.2025/9980.

Hukuki Uyarı

Bu yazı genel bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır. İçeriğin somut bir uyuşmazlığa uygulanması, olayın özellikleri ile güncel mevzuat ve yargı kararlarının birlikte değerlendirilmesini gerektirir. Yazı, kişiye özel hukuki görüş veya hukuki danışmanlık yerine geçmez.