Evlilik Giderlerine Katılma ve Aile Borçlarından Sorumluluk

Bir eşin imzaladığı alışveriş sözleşmesi, hastane taahhütnamesi veya kredi belgesi nedeniyle diğer eşten ödeme istenebilir mi? Cevap, borcun evlilik sırasında doğmuş olmasından önce işlemin kimin adına ve hangi ihtiyaç için yapıldığına bağlıdır. Ailenin geçimini sağlama yükümlülüğü eşler arasında paylaşılır. Satıcıya, bankaya veya hizmet sunan kişiye karşı borçluluk ise sözleşme ile evlilik birliğinin temsiline ilişkin kurallar üzerinden belirlenir. Bu iki ilişkinin karıştırılması, hem alacak talebinin yanlış kişiye yönelmesine hem de borçlu eşin kendi katkısını olduğundan fazla göstermesine yol açabilir.

Türk Medeni Kanunu, evli kişilerin bağımsız işlem yapabilmesini korurken ailenin günlük ihtiyaçlarının karşılanmasını da kolaylaştırır. Her alışverişte iki eşin birlikte bulunması aranmaz. Buna karşılık bir eş, evliliği gerekçe göstererek bütün kişisel veya ticari borçlarını diğerine yükleyemez. Borçla karşılaşıldığında sözleşmenin kapsamı, ortak yaşamın durumu, ihtiyacın niteliği ve alacaklının bildikleri birlikte ele alınır. Eşlerin gelir farkı ise daha çok giderlerin kendi aralarında nasıl paylaşılacağı sorusunu etkiler.

Ev gideri her zaman yarı yarıya paylaşılmaz

TMK 186, giderlere katılmayı eşlerin güçlerine bağlar ve katkının hem emekle hem malvarlığıyla sağlanabileceğini kabul eder. Çocukların günlük bakımını üstlenen, ev işlerini yürüten veya eşinin işinde karşılıksız çalışan kişinin katkısı, banka hesabından yapılan ödemelerle ölçülemez. Diğer eşin daha fazla fatura ödemesi, onun bütün aile yükünü taşıdığını göstermeyebilir. Katılım değerlendirmesi, ailenin yaşam düzeninde üstlenilen görevlerle ekonomik imkanların beraber okunmasını gerektirir. Eşlerden biri ücretli çalışmıyorsa bunun nedeni ve bakım sorumluluğu da bu değerlendirmede yer bulur.

Gelirler arasında belirgin fark bulunması halinde eşit tutarda ödeme istemek, kanunun öngördüğü güç oranını bozabilir. Aylık kazancın yanında düzenli kira geliri, kullanılabilir birikim, zorunlu kişisel giderler ve fiilen üstlenilen bakım emeği önem taşır. Salt bir taşınmaza sahip olmakla her ay harcanabilir nakit elde etmek arasında ekonomik fark vardır. Hesap yapılırken varlığın gelir getirip getirmediği, kullanım amacı ve ailenin devam eden zorunlu ihtiyaçları açıklanır. Böylece katkı istemi, yalnız bordroların yan yana konulmasına indirgenmez.

Eşler kendi aralarında kira, gıda ve eğitim giderlerini nasıl karşılayacaklarını kararlaştırabilir. Birinin kirayı, diğerinin günlük alışverişi üstlenmesi bu düzenin örneklerindendir. Ancak gelir kaybı, hastalık veya yeni bakım ihtiyacı karşısında eski paylaşımın aynen sürdürülmesi hakkaniyete uygun olmayabilir. Ayrıca eşlerin bu iç düzenlemesi, sözleşmeye taraf olmayan alacaklıyı her durumda bağlamaz. Kirayı ödeme görevini üstlenen eşin ödeme yapmaması üzerine diğer eşin sorumluluğu araştırılırken, ev içindeki iş bölümü kadar kira ilişkisinin tarafları ve ilgili temsil kuralları da önem kazanır.

Alacaklı önce borcun dayanağını göstermelidir

TMK 193 uyarınca eşler, kanundaki sınırlamalar saklı kalmak üzere üçüncü kişilerle işlem yapabilir. Dolayısıyla evlilik, kişinin borçlanma ehliyetini ortadan kaldırmaz. İki eşin de geçerli biçimde taraf olduğu bir sözleşmede sorumluluk, kabul ettikleri yükümlülüklerden doğabilir. Yalnız bir eşin işlem yaptığı durumda ise diğer eşe başvurulabilmesi için ayrıca hukuki bir dayanak gerekir. Bu dayanak evlilik birliğini temsil yetkisi olabileceği gibi başka bir geçerli taahhüt de olabilir. İmza bölümünde adın bulunması ile gerçekten verilmiş bir irade açıklaması birbirinden ayrılmalıdır.

Ödeme talebinde bulunan kişi, hangi mal veya hizmeti sunduğunu, borcun miktarını ve talep ettiği eşin neden sorumlu olduğunu ortaya koymalıdır. Sadece evlilik kaydı sunulması bütün bu soruları cevaplamaz. Buna karşılık sözleşmede imzası bulunmayan eş de yalnız imza yokluğuna dayanarak her aile giderinden kurtulacağını varsaymamalıdır. Kanundan doğan temsil yetkisinin koşulları gerçekleşmişse ikinci imza aranmadan sorumluluk doğabilir. Uyuşmazlığın çözümü, belge üzerindeki isimlerden başlayıp işlemin gerçek içeriğine uzanan bir incelemeyi gerektirir.

Ailenin sürekli ihtiyaçları

TMK 188, ortak yaşam devam ederken ailenin sürekli ihtiyaçları için eşlerin her birine temsil yetkisi tanır. Gıda, günlük yaşamın sürdürülmesi ve ailenin olağan ihtiyaçlarına yönelik harcamalar bu hüküm açısından incelenebilir. Süreklilik, yalnız harcamanın her gün tekrarlanması demek değildir; ihtiyacın aile yaşamındaki işlevi de önemlidir. Bununla birlikte belirli bir ürünün evde kullanılması, her fiyat ve her satın alma koşulunu olağan aile ihtiyacı yapmaz. Ailenin yaşam düzeyi, işlemin ekonomik büyüklüğü ve satıcının karşılaştığı görünüm değerlendirmeye katılır.

Örneğin bozulan temel bir ev aletinin yerine makul koşullarda yenisinin alınması ile yatırım amacıyla çok sayıda aynı ürünün satın alınması farklı amaçlara hizmet eder. Çocuğun eğitim giderinde de okul seçimi, hizmetin kapsamı ve üstlenilen tutar incelenir. Eğitim yükümlülüğünün varlığından hareketle, ebeveynlerden birinin imzaladığı her özel okul sözleşmesinin diğerini sınırsız biçimde bağladığı kabul edilemez. Çocuğun temsil edilmesi, eşler arasındaki gider paylaşımı ve okulun sözleşmeden doğan alacağı farklı hukuki bağlantılar üzerinden tartışılır. Somut sözleşme bu bağlantılardan hangisine dayanıldığını göstermelidir.

Olağan harcamayı aşan ihtiyaçlar

Ailenin diğer ihtiyaçlarında temsil yetkisi daha dar koşullara bağlıdır. Kanun, diğer eşin yetkilendirmesini veya haklı sebeplerle hakimin verdiği yetkiyi bir yol olarak düzenler. İkinci yol, gecikmenin birliğin yararını tehlikeye düşürmesi ve diğer eşin hastalık, başka yerde bulunma ya da benzeri nedenle rızasının alınamamasıdır. Aciliyet ile rızaya ulaşılamaması birlikte aranır. Sadece işlemin uygun fiyatlı olması veya eşlerden birinin hızlı karar vermek istemesi, bu koşulları karşılamaya yetmez. İşlemin neden bekleyemediği somut olayla açıklanmalıdır.

Beklenmeyen bir sağlık ihtiyacı bakımından müdahalenin zorunluluğu, kararın ertelenmesinin yaratacağı zarar ve diğer eşle iletişim kurulabilmesi önem taşır. Sonradan düzenlenen yüksek tutarlı bir ödeme taahhüdü varsa bunun hangi hizmetleri kapsadığı ayrıca incelenir. Sağlık ihtiyacının varlığı, belgeye sonradan eklenen her mali yükün tartışmasız kabul edilmesini gerektirmez. Yetkilendirmenin kapsamı da işlemle karşılaştırılır: Belirli bir hizmet için verilen izin, bağlantısı bulunmayan başka borçlara yayılmaz. Alacaklının bilinen sınırlamaları görmezden gelmesi korunabilecek bir güven oluşturmaz.

Bir eşten borcun tamamı istenebilir mi?

Birliği temsil yetkisi kullanılarak yapılan işlemlerde TMK 189, üçüncü kişilere karşı müteselsil sorumluluk öngörür. Müteselsil borçlulukta alacaklı, borcun tamamının veya bir bölümünün ödenmesini sorumlu eşlerden birinden isteyebilir; diğer eşe önce başvurması zorunlu değildir. Türk Borçlar Kanunu 163 bu dış ilişkinin sonucunu düzenler. Ancak iki borçlunun bulunması alacağın iki katına çıkmasına yol açmaz. Eşlerden birinin yaptığı ödeme, aynı borcu karşıladığı ölçüde diğerinin de yükünü azaltır. Tahsil edilen tutarın hesabında önceki ödemeler dikkate alınmalıdır.

Alacaklı karşısındaki bu sorumluluk, eşlerin kendi aralarında gideri eşit taşıması gerektiğini söylemez. Ödemeyi yapan eşin diğerinden ne isteyebileceği, iç ilişkideki yükümlülüğe ve giderin niteliğine bağlıdır. TBK 167, borçlular arasındaki hukuki ilişkinin farklı paylaşımı gerektirebileceğini kabul eder. Aile giderlerinde TMK 186 kapsamındaki emek ve ekonomik güç değerlendirmesi bu nedenle önemlidir. Bir eşin kendi katkı yükümlülüğünü yerine getirirken yaptığı her ödeme, diğer eşe verildiği varsayılan bir borç para olarak kaydedilemez. Geri isteme iddiasının ayrıca açıklanabilir bir temeli bulunmalıdır.

Ödeme belgeleri iç ilişkiyi de aydınlatır. Bir tutarın satıcıya mı, diğer eşe mi yoksa ortak kullanılan hesaba mı gönderildiği; açıklamasında hangi giderin yer aldığı ve aynı ay hangi yüklerin karşılandığı araştırılabilir. Çocuk bakımını üstlenen eşin nakit katkısının düşük olması, geri ödeme hesabında bütün farkın borç sayılmasını haklı kılmaz. Bunun tersine, kişisel bir alışverişin aile ihtiyacı gibi gösterilmesi de diğer eşin katkı yükümlülüğüne dayanılarak korunamaz. Giderin amacı belirlenmeden yapılan toplam harcama karşılaştırması yanıltıcı olabilir.

Kredi, kart harcaması ve ticari borç nasıl ayrılır?

Bankadan kullanılan kredinin evlilik dönemine rastlaması, diğer eşin de kredi borçlusu olduğunu kanıtlamaz. Kredi sözleşmesinin tarafları, paranın kullanım amacı ve temsil yetkisi iddiasını destekleyen koşullar incelenir. Paranın aile yaşamında kullanılmış olması önemli bir olgu olabilir; fakat kredi verenin ileri sürdüğü hukuki sebebin yerine geçmez. Özellikle uzun vadeli veya yüksek tutarlı finansmanda, gündelik ihtiyaçların karşılanmasıyla kapsamlı bir borç yükü üstlenilmesi arasındaki fark korunmalıdır. Diğer eşin krediden haberdar olmasıyla sözleşmesel borç altına girmesi de aynı kabul edilemez.

Kredi kartı borcunda hesap ekstresi harcamaları göstermeye yardımcı olur. Ekstredeki işlemlerin bir bölümü aileye, bir bölümü kişisel tüketime veya işletmeye ait olabilir. Bütün bakiyeyi tek etiket altında değerlendirmek yerine, ileri sürülen talep için gerekli harcama kalemleri ayrıştırılır. Bankayla kart hamili arasındaki sözleşmenin hükümleri de gözetilir. Ek kartın kim tarafından ve hangi sözleşme kapsamında kullanıldığı bilinmeden, yalnız kart üzerindeki ad veya alışverişin yapıldığı mağaza üzerinden kesin sorumluluk sonucu çıkarılamaz.

Bir eşin işletmesine mal alınması, şirket borcunun ödenmesi veya yatırım yapılması ise ticari ilişkinin yapısını öne çıkarır. İşletmeden elde edilen gelirin ailenin geçimine katkı sağlaması, işletmenin bütün borçlarını aile borcuna dönüştürmez. Diğer eşin ortaklığı, kendi imzasıyla üstlendiği yükümlülük veya başka bir sorumluluk sebebi varsa bunlar ayrıca gösterilir. Eşin verdiği kişisel güvenceye dayanılıyorsa kefalette rıza ve geçerlilik kuralları farklı bir inceleme gerektirir. Aile giderlerine katılım hükmü, bu özel kuralların yerine kullanılmamalıdır.

Ortak yaşamın sona ermesi ve yetkinin aşılması

Aile konutu kirasında ayrıca TMK 194 dikkate alınır. Kira sözleşmesini yalnız bir eş yapmışsa diğer eş, kiralayana bildirimde bulunarak sözleşmenin tarafı olabilir. Kanun, bu bildirimi yapan eşin diğer eşle birlikte müteselsil sorumluluğunu düzenler. Dolayısıyla kiracılık sıfatını kazandıran bildirimin içeriği ve kiralayana ulaşması önemlidir. Sadece kiralananda oturulduğunun bilinmesi ile sözleşmeye katılmaya yönelik bildirimin varlığı birbirine karıştırılmamalıdır. Borcun hangi kira dönemine ait olduğu ve sözleşmenin daha sonra nasıl sürdüğü de ilgili talebe göre ele alınır.

Evde kullanılan bir abonelikte ise abonelik sözleşmesinin tarafı, borçlandırılan tüketim dönemi ve hizmetin kime sunulduğu açıklanmalıdır. Konutta daha sonra başka bir eşin yaşamaya başlaması, önceki tüm borçların ona geçtiği varsayımını haklı kılmaz. Aynı biçimde abonelik kaydının bir eşte olması, diğer eşe yönelik kanuni temsil iddiasının hiç incelenemeyeceği şeklinde okunamaz. Talep edilen tutarın sözleşmesel borçtan mı yoksa birliği temsil eden işlemden mi kaynaklandığının belirlenmesi, borçlu sıfatına ilişkin tartışmayı somutlaştırır.

Kanundaki sürekli ihtiyaçlar için temsil yetkisi, ortak yaşamın devamına bağlanmıştır. Eşlerin fiilen ayrıldığı tarih bu yüzden yeni borçlar bakımından önem taşıyabilir. İş, eğitim veya tedavi nedeniyle geçici olarak farklı yerlerde bulunmakla ortak hayatın gerçekten sonlandırılması aynı olgu değildir. Ailenin ortak düzeninin sürüp sürmediği, harcamanın tarihi ve tarafların davranışları araştırılır. Ayrılıktan önce geçerli biçimde doğmuş borçlar ise sırf daha sonra birlikte yaşama sona erdiği için ortadan kalkmaz. Önceki borcun vadesinin ayrılık sonrasına rastlaması da borcun kuruluş tarihini değiştirmez.

Temsil yetkisi olmadan yapılan işlemde kural, işlemi yapan eşin kişisel sorumluluğudur. TMK 189 ayrıca, yetkinin üçüncü kişi tarafından anlaşılamayacak biçimde aşılması halinde müteselsil sorumluluğu korur. Burada alacaklının olayın koşullarına göre neyi bilebileceği önem kazanır. Ailenin imkanlarıyla açıkça bağdaşmayan bir işlem, bilinen bir yetki sınırı veya tarafların önceki yazışmaları değerlendirmeyi etkileyebilir. Alacaklının her durumda eşlerin özel yaşamını araştırması beklenmez; buna karşılık bildiği veya gerekli özenle fark edebileceği sınırlamaları yok sayması da kabul edilemez.

Yetkisiz işlemi yapan eşin sonradan ailesinin o maldan yararlandığını söylemesi, eksik kalan bütün koşulları geçmişe dönük olarak tamamlamaz. Diğer eşin sonradan verdiği açık veya örtülü irade açıklaması ileri sürülüyorsa davranışın gerçekten hangi işlemi benimsediği araştırılır. Bir faturaya itiraz edilmemesi, farklı sebeplerle yapılmış kısmi ödeme ve açık borç kabulü aynı ağırlıkta olmayabilir. Belgelerin bağlamı korunmalı; aile içinde sorunu büyütmemek amacıyla gösterilen davranışa, içeriğini aşan mali sonuçlar yüklenmemelidir.

Gider paylaşımı için mahkemeden yardım istemek

Eşler birlikte yaşarken parasal katkının belirlenmesi TMK 196 kapsamında istenebilir. Hakim her eşin ne kadar katkı yapacağını belirlerken ev işlerini, çocuk bakımını ve diğer eşin işindeki karşılıksız çalışmayı hesaba katar. Kanun bu katkıların geçmiş bir yıl ile gelecek yıllar için istenmesine imkan verir. Bu düzenleme, her eski harcamanın yarısının süresiz biçimde geri istenebileceği bir hesap yöntemi oluşturmaz. Talebin hangi döneme, hangi ihtiyaçlara ve hangi ekonomik koşullara dayandığı belirtilmelidir.

TMK 198, gider yükümlülüğünü ihmal eden eşin alacakları üzerinden bir önlem alınmasına imkan verir. Hakim, o eşe borçlu bulunan kişilere, borçlarının tamamını veya belirlenen bölümünü diğer eşe ödemelerini emredebilir. Örneğin düzenli alacağın varlığı, ödeme kaynağının belirlenmesine yardımcı olabilir. Böyle bir emir için yargısal değerlendirme gerekir; eşin kendi hazırladığı bildirimle üçüncü kişinin borçlusunu değiştirdiği varsayılamaz. Koşulların değişmesi halinde alınan önlemlerin uyarlanması istenebilir. Birlikte yaşam kesilmişse ayrı yaşayan eşlerin birliğin korunmasını istemesi kapsamında farklı ihtiyaçlar ve dayanaklar dikkate alınır.

Temsil yetkisinin kötü kullanılması için TMK 190 özel bir koruma sunar. Yetkiyi aşan veya kullanmada yetersiz kalan eşin temsil yetkisi, diğer eşin talebiyle sınırlandırılabilir ya da kaldırılabilir. Bu karar kişinin bütün işlem ehliyetini ortadan kaldırmaz; evlilik birliğini temsil etmesinin sınırını düzenler. İyiniyetli üçüncü kişilere karşı sonuç doğurması için kanunun öngördüğü yargısal ilan önemlidir. İstemde bulunan eşin kişisel bildirimi ile hakimin kararıyla yapılan ilan farklı işlev görür. Koşullar düzelirse yetkinin geri verilmesi veya sınırlamanın değiştirilmesi istenebilir.

Temsil Sınırının Bildirilmesi ve Sonradan Değişmesi

Kararın belirli bir satıcıya bildirilmesi ile belirsiz sayıdaki kişilere karşı duyurulması ayrılmalıdır. TMK 190, başvuran eşin üçüncü kişilere yalnız kişisel duyuru yapabileceğini belirtir. Bu bildirimde kararın gerçekten kapsadığı işlemler gösterilmeli; kim tarafından, ne zaman öğrenildiği anlaşılmalıdır. Eşin kendi girişimiyle yayımladığı genel bir açıklama, hakimin kararıyla yapılması gereken ilanın yerine geçmez. Bildirim de kararın kapsamını genişletip diğer eşin bütün kişisel işlemlerini geçersiz kılamaz.

Koşullar değiştiğinde TMK 191 uyarınca eşlerden herhangi biri, sınırın yeniden değerlendirilmesini veya yetkinin geri verilmesini isteyebilir. Önceki kararın hangi olgular nedeniyle artık aynı kapsamda sürmemesi gerektiği açıklanır. Eşlerin aralarında anlaşmasıyla yargısal sınırlamanın kendiliğinden yok olduğu düşünülmemelidir. İlk karar ilan edilmişse onu değiştiren kararın da duyurulması gerekir. Böylece üçüncü kişiler, artık geçerli olmayan eski bir sınırlamaya dayanarak işlem yapmaya veya işlemi reddetmeye yöneltilmez.

Öte yandan temsilin sınırlanmasını önceden istememiş olmak, her borçtan otomatik sorumluluk doğurmaz. Hukuk Genel Kurulunun 22 Şubat 2023 tarihli, 2022/132 esas ve 2023/100 kararında, özel okul gideri bakımından olağan temsilin koşulları oluşmadığı kabul edilmiş; böyle bir durumda yetkinin kaldırılmasının istenip istenmediğinin tartışılamayacağı açıklanmıştır. Önce işlemin kanuni temsil alanına girip girmediği belirlenir. Bu konuda çoğunluğa katılmayan görüşün daha geniş sorumluluk yaklaşımı, kararın sonucu gibi okunmamalıdır.

Harcama kontrolü talebi ile vesayet altına alınma da farklı hukuki sonuçlar doğurur. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 26 Mart 2015 tarihli, 2015/4001 esas ve 2015/2136 kararında, eşin harcamalarına aile birliğini korumak amacıyla müdahale edilmesi istemi aile mahkemesinin alanında değerlendirilmiştir. Karar, bütün ekonomik anlaşmazlıkların aynı önlemle çözüleceğini söylemez. Dilekçedeki olaylar ve istenen koruma belirlenerek, kişinin genel ehliyetine ilişkin bir kısıtlama mı yoksa aile hukukuna özgü müdahale mi gerektiği ayrılmalıdır.

Ödeme talebine karşı hangi belgeler belirleyicidir?

Ekonomik koruma ihtiyacı, her zaman temsil yetkisinin kaldırılmasıyla karşılanmaz. Ailenin ekonomik varlığını korumak veya evlilikten doğan mali yükümlülüğün yerine getirilmesini sağlamak için TMK 199 kapsamında belirli malvarlığı değerleri üzerinde tasarruf sınırı istenebilir. Bu yol, hangi malın hangi tehlikeye karşı korunacağını açıklamayı gerektirir. Eşin bütün işlemlerini gerekçesiz biçimde diğerinin onayına bağlama aracı olarak kullanılamaz. Temsilin sınırlandırılması gelecekteki aile borçlarının doğumunu, belirli mala ilişkin tasarruf önlemi ise korunacak ekonomik değeri hedefler.

Sözleşmenin tamamı, ekleri, faturalar, teslim kayıtları ve yapılan ödemeler aynı borcun gerçek kapsamını gösterir. Harcamanın aile ihtiyacına dayandığı ileri sürülüyorsa malın kim tarafından kullanıldığı ve hangi dönemde temin edildiği de önem taşır. Yetkilendirme, ayrılık veya temsil sınırı hakkındaki yazışmalar korunmalıdır. Belgeler elde edilirken diğer eşin hesaplarına izinsiz erişmek gibi hukuka aykırı yöntemlere başvurulması, ayrıca sorun yaratabilir. Mahkemeden belirli banka veya kurum kayıtlarının getirtilmesi isteniyorsa talep, uyuşmazlıkla bağlantılı dönem ve işlemle sınırlandırılabilir.

Eşler arasındaki katkı talebi ile satıcının, bankanın veya hizmet sağlayıcının alacak davası farklı yargısal değerlendirmelere tabidir. Aile hukukundan doğan katkı uyuşmazlığının aile mahkemesinde görülmesi, üçüncü kişinin her alacağını da aynı mahkemeye taşımaz. Üçüncü kişiyle kurulan ilişkinin tüketici işlemi, ticari işlem veya başka bir sözleşme olması görev ve başvuru yolunu etkileyebilir. Bu nedenle talebin yalnız başlığına bakmak yerine tarafların sıfatı ve borcun kaynağı belirlenmelidir. Ödeme emri veya dava dilekçesi geldiyse belge üzerindeki süreler de ayrıca takip edilmelidir.

Borcun ödendiği savunuluyorsa ödemenin hangi alacağa ait olduğu gösterilmelidir. Aynı satıcıdan farklı tarihlerde yapılan alışverişler veya yenilenen hizmet sözleşmeleri, tek toplam altında karışabilir. Ödeme belgesindeki açıklama, borcun dönemi ve alacaklının hesabı bu karışıklığı çözmeye yarar. Borcu üstlenen eşin değiştiği ileri sürülüyorsa alacaklının katılımı gereken hukuki işlemler de incelenir. Eşlerin aralarında yaptıkları bir paylaşımın, alacaklıya karşı daha önce doğmuş sorumluluğu kendiliğinden sona erdirdiği kabul edilerek savunma kurulması hak kaybına neden olabilir.

Kaynaklar: 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, 3, 6 ve 185–201. maddelerin ilgili hükümleri; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu, müteselsil borçluluğa ilişkin 162–168. maddeler; 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun, 4. madde; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu; 188–191. maddeler; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 22.02.2023, E. 2022/132, K. 2023/100; özellikle 35–38. paragraflar; Yargıtay 20. Hukuk Dairesi, 26.03.2015, E. 2015/4001, K. 2015/2136.

Hukuki Uyarı

Bu yazı genel bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır. İçeriğin somut bir uyuşmazlığa uygulanması, olayın özellikleri ile güncel mevzuat ve yargı kararlarının birlikte değerlendirilmesini gerektirir. Yazı, kişiye özel hukuki görüş veya hukuki danışmanlık yerine geçmez.